Vanochtend om 8.00 u vertrekken we naar de laatste plaats die wij aandoen, Bangalore. Een grote, moderne stad bekend vanwege de IT met maar liefst 5,3 miljoen inwoners. Nou, dat kun je merken ook. Ze nemen volgens mij allemaal tegelijk deel aan het verkeer vandaag, want het is een drukte, een herrie en getoeter. Het overtreft vandaag alles. Op weg er naar toe leggen we aan bij een tempel in een heel klein plaatsje. De tempel stelt ook deze keer niet veel voor, maar het plaatsje is des te leuker. We worden door de kinderen (het lijkt wel kinderdorp) begroet en er wordt gesmeekt om pennen, shampoo, rupees en chocolade. We lopen door het dorpje en dat maakt meer indruk dan heel de tempel. Er zijn veel mensen thuis en we kunnen alles goed bekijken. We mogen zelfs binnen kijken, maar dan wel voor Rs 2 (= 3,4 eurocent). Hier hebben zich ook de heilige koeien verzameld. Er zijn er veel in ieder geval.

In Bangalore komen we uiteindelijk om 14.30 u aan, omdat de chauffeur onderweg wat langer heeft gestopt voor zijn lunch en wij even konden uitwaaien. We mogen al op de kamer en als de tassen zijn geloosd, lopen we meteen maar de stad in. Het is nog zo lang tot 22.00 u vanavond. We vinden de winkelstraat, maar veel bijzonders valt er niet te beleven of te kopen. Tegen zessen zijn we terug, we drinken wat, ik ga wat internetten en dan hebben we het wel gehad. Lekker douchen, misschien nog iets eten, maar het lunchbuffet was eigenlijk al uitgebreid. Lekker nog een beetje relaxen. Om 22.00 u vertrekken we met de bus richting vliegveld. Vertrektijd van onze vlucht zal zijn om 1.30 u. Lekker ‘s nachts, zodat ik dan wel ga slapen.

Ik heb het helemaal gehad en ik ben een beetje verzadigd intussen. De groep is heel erg leuk, maar het heeft ook zijn beperkingen. Ik heb vandaag met Saskia afgesproken om met tweexebn op pad te gaan. Lekker even zonder de anderen. We spreken af om 9.00 u te ontbijten en daarna gaan we op zoek naar het busstation. Ik wil graag in een openbare bus zitten en dat kan makkelijk vandaag, naar de tempel om de Camundi heuvel iets buiten de stad. We hebben de bewuste bus aardig snel gevonden en hij staat er al, Of nog, dat weten we niet. Het is nl. 9.50 u, de ene bus gaat om 9.40 u en de volgende om 10.20 u, dus we weten niet of deze bus te laat is of al te vroeg voor vertrek om 10.20 u. We gaan toch maar zitten en gelukkig, niet lang daarna vertrekken we. Het is rustig, dus geen zweetoksels boven mijn neus. De rit duurt lang, dus naar mijn gevoel zitten we ver van de stad. Later blijkt dat de bus waarschijnlijk niet de kortste route heeft genomen. De terugweg is namelijk beduidend korter. Boven bij de tempel maken we een rondgang. De tempel stelt echter niet veel voor. Het pad er naar toe loopt tussen kraampjes, kraampjes en kraampjes. Je kunt niet ongedwongen lopen, je wordt van alle kanten weer aangesproken om te kopen. We gaan op een bankje zitten om alles even op ons te laten inwerken. Omdat we met zijn tweexebn zijn lukt dit heel goed. Beter dan als je met z’n achten bent, want dan ben je meer op elkaar gefocust. Het is mogelijk om helemaal met de trappen terug te lopen naar de voet van de heuvel. Dit zijn volgens de boeken 1000 treden, en die zijn goed te doen. We doen er onze tijd over, maar we hebben dan ook de hele dag. We laten ons met een riksja terugbrengen naar de stad, en het blijkt dus vlakbij te zijn. We laten ons bij de kruidenmarkt afzetten, want volgens de chauffeurs is de grote markt gesloten tot 18.00 u. We zijn er dus ingetuind, want op de kruidenmarkt is niets te beleven. Het is er heel kleinschalig en er loopt geen hond. Ze willen ons eigenlijk naar een wierookfabriekje brengen en dan hoeven we alleen maar te kijken, we hoeven niets te kopen. Ja, ja. We laten ons met een andere riksja toch maar naar het hotel brengen en gebruiken daar de lunch. Daarna gaan we ‘s middags alsnog naar de grote markt en deze is erg leuk. Je ziet er vanalles en het is er gezellig druk. We hebben weer veel bekijks en ook wij kijken onze ogen uit.

Marjolein heeft voor ‘s avonds voor de hele groep een tafel gereserveerd in het Parklane Hotel naast het onze. Zijn we op deze xe9xe9n na laatste avond nog xe9xe9n keer met de groep. Het eten is er heerlijk en zeker samen is het gezellig. Het hele hotel is in de renovatie en dat is duidelijk te zien. We zitten half buiten en de zeilen hangen langs de achterkant. Erachter is er eigenlijk geen hotel meer over. Na het eten, het is inmiddels tegen half 12, gaan de zeilen omhoog en komt de bouwploeg werken. Er lopen een stuk of tien mannen heen en weer beton te schouwen en te hakken. Een machtig mooi gezicht. En de manager zit er op een stoel bij te kijken. This is India!

We staan in de krant! We hebben het voor elkaar. Als we in de bus stappen worden we door onze chauffeur verwelkomd met dit krante-artikel. Waren we eerst nog alleen bezienswaardig, nu staan we zelfs in de krant! Toen we gisteren naar een koffieplantage gingen hebben we even rondgestruind op een klein bazaartje (marktje voor plaatselijke bevolking) en we hadden toen veel bekijks. We werden zelfs op de foto gezet en nu staan we dus in de krant. Wij hebben ook van die mensen foto’s gemaakt, maar die zullen wij maar niet naar het Brabants Dagblad sturen. Dat haalt het nieuws niet. Als onderschrift staat er bij de foto dat er ter gelegenheid van een festival een marktje werd gehouden waar zelfs buitenlandse vrouwen hun interesse toonden. Op de foto staan Karin, Saskia en ik. Erg leuk!

Vanochtend vertrekken we naar de xe9xe9n na laatste plaats die wij aandoen deze reis. Het is een grote stad, weer anders dan de andere steden. Voordat we er aankomen komen we langs een Tibetaanse commune waar we een kijkje gaan nemen. Er is veel bedrijvigheid en de Tibetaanse jongens krijgen religieus onderricht. Het zijn weer hele andere type mensen. Ander gezicht en minder donker dan de Indixebrs. Het is leuk om er rond te lopen, te kijken en te luisteren. We vergeten natuurlijk ook niet om foto’s te maken. Ik heb weer heel wat in te plakken als ik thuis ben.

In het hotel lossen we eerst onze bagage en gaan dan lopend naar het paleis dat vlakbij ligt. Het is een machtig groot complex die er nog erg goed uitziet. We mogen helaas geen foto’s maken. Wel mogen we het van binnen en van buiten bekijken. Er ligt veel te aanschouwen in het museum. Ze hebben het gelijk gespaard en opgeslagen. Een rommelmarkt is er niets bij.

Bij het eten wordt er weer gewoon bier geschonken. Gisteren ging dat er anders aan toe. Omdat het restaurant geen alcoholvergunning had, mocht er geen bier op tafel komen, maar toch kregen de bierdrinkers hun gevraagde natje. Er kwamen theepotten op tafel, gevuld met bier en of we dat uit mokken wilden drinken. Dan zou het niet zo opvallen. Ja, ja. Soms snap je niks van de Indische logica, maar hier was toch wel over nagedacht.

Vanavond om 19.30 u staan we bij de ingang van de bioscoop om een echte Indische film mee te maken. Marjolein, onze reisleidster heeft kaartjes gekocht voor RS 32 (= x80 0,52). In de bioscoop gaat het er heel anders aan toe dan bij ons. Hier blijven de mobieltjes gewoon aanstaan, praat je gewoon met je vrienden en neem je zelfs je baby mee de bioscoop in. Geen probleem. Mocht je doof zijn, ook geen probleem, ook dan kun je de film goed volgen want het geluid staat reuze hard.  De film is niet te volgen zonder ondertiteling, maar al zou je het kunnen volgen dan nog is er niet veel aan. Een echte C-film, maar wel leuk om even meegemaakt te hebben. Het mobieltje achter ons is maar twee keer afgegaan in de eerste vijf minuten. Verder was het toch nog vrij rustig in de zaal. De eerste helft tot de pauze (=1xbd uur) houden we het nog wel vol, daarna kiezen we toch voor een barretje en gaan we weer bijtijds slapen. Morgen en overmorgen nog een dagje struinen en dan weer…….. (nog maar even niet aan denken).

Over deze dag kan ik kort zijn. Het is een zeer lange reisdag. Ik dacht dat ik die al twee keer gehad had, maar deze dag overtreft de rest. We reizen in ruim 13xbd uur naar Madikeri, het plaatsje in het gebied dat Coorg heet. We doen er zo lang over omdat we een gigantische omweg moeten maken vanwege een wegopbreking.
Het is dan ook al tegen 21.00 u als wij in ons hotel aankomen. We schuiven meteen aan tafel. Veel honger heb ik eigenlijk niet en ik bestel alleen een tomatensoep en toast. Het smaakt heerlijk, maar is zeker voldoende. Was tot nu toe het wegdek heel goed te doen. Vandaag hebben we gezien dat het ook anders kan. Zeer slecht wegdek met gaten en kuilen, zo er al wegdek was. Maar we hebben het overleefd. Ik slaap deze nacht in ieder geval erg goed.

Vanochtend komen we na het ontbijt weer aan wal. Het was een prachtige tocht over het water en de mannen hebben erg hun best gedaan om het ons naar de zin te maken met het eten en koffie en thee. We bedanken ze hartelijk en stappen dan weer in onze bus, die ons weer naar de volgende plaats brengt. Het is wel weer een beetje vreemd om in de bewoonde wereld te zijn. Wat we aan het water gezien hebben is ook nauwelijks voor te stellen. Het is dat ik het met eigen ogen gezien heb, anders zou ik het niet geloven. De mensen die langs het water leven, in de kleine hutjes, het is niet te bevatten. Wat doen die mensen toch de hele dag, vraag je je af.

Het is maar een paar uur rijden naar Ernakulum (mijn stad dus, te zien aan de naam) dit is het nieuwe stadsdeel van Cochin. Het is poepiedruk, nog erger dan in de andere steden die we aangedaan hebben en het stikt er van de reclameborden. Er is geen ruimte onbenut gelaten. Ons hotel is weer groot en luxe. Toch wel lekker na zo’n nachtje afzien op de boot. Want dat was het wel. Ik heb een zeer warme, kleffe nacht gehad onder een dekentje, want er was geen laken beschikbaar en zonder airco want die deed het niet, maar wel onder een herrieproducerende ventilator. De middag brengen we door in het oude stadsdeel, waarvoor wij eerst met het pont  moeten overvaren. Je kunt duidelijk zien dat dit deel stamt uit de VOC-tijd en ook nog Nederlandse invloed heeft. Er zouden huizen moeten zijn in Nederlandse stijl (ik heb ze helaas niet ontdekt) en er is een Dutch palace, nu in gebruik als museum. Er zijn vele handelshuisjes die ook nog duidelijk stammen uit de VOC-tijd.

Om 17.00 u laten we ons per riksja naar een ‘theater’ brengen waar wij vanavond een kathakali dansvoorstelling gaan zien. Maar om deze tijd kun je ook al kijken naar het schminken dat op het podium gebeurt. We blijven niet al die tijd wachten en kijken, maar lopen wat rond langs de vissersnetten. Het is er druk van de mensen en kraampjes en als we weer terug zijn bij het restaurant naast het ‘theater’ begint het ontzettend te hozen. Maar gelukkig zitten we droog. De voorstelling duurt 1xbd uur en is mooi om te zien. Er zijn drie dansers die een verhaal uitbeelden door mimiek en dans. Eerst wordt uitgelegd wat de gebaren betekenen en we krijgen een uitleg in het Nederlands. Op die manier is het te volgen, anders moet je maar veel fantasie gebruiken. Het is fascinerend te zien wat zij al niet met name met hun gezicht kunnen laten zien. Na de dans gebruiken we het avondeten in het restaurant ernaast en laten we ons met de laatste afvaart terugbrengen naar het vasteland.

<p>Vanochtend vertrekken we naar de ‘backwaters’ van India, een prachtig waterrijk gebied met lagunes, kanalen, rivieren, meren, plantages, waterplanten en kleine dorpjes langs de oevers (nou ja, dorpjes, het zijn meer af en toe hutjes). We gaan op drie ‘houseboaten’ te water. Wij met zes meiden gaan op de ‘meidenboot’, de twee stellen uit Limburg gaan samen op de boot en de singles inclusief de reisleidster hebben ook een eigen boot. De onze is het van binnen het modernst en de kamers op de boot zijn prachtig. De eenpersoonskamers zijn iets minder, veel kleiner natuurlijk en ouder. We hebben drie bemanningsleden aan boord een voor het stuurwerk en twee voor het eten. Als we net varen wordt er al aan de lunch gewerkt. Ik voel me net een beroemdheid, zo wordt er voor ons gezorgd. We hoeven/mogen niet eens zelf opscheppen, dat wordt voor ons gedaan. Ik ben blij dat deze status alleen voor hier in India geldt en ik thuis weer gewoon mijn eigen gang kan gaan, want ik voel me wel een beetje opgelaten in deze situatie. Je wordt echt als meerdere behandeld. Toch heeft het ook wel iets om je door drie heren te laten verwennen. Het eten is voortreffelijk. We varen de zonsondergang tegemoet en als de zon net onder is, leggen we aan wal. Wat relaxed allemaal. Weer heel anders dan de drukte in de steden en in de tempels. Het is even afkicken, maar wel lekker. Het avondeten is wederom heerlijk. ‘s Avonds zijn we wel vroeg afgetopt. Van het niets doen zullen we maar zeggen. Soms wordt je daar moeier van dan van hard werken. In ieder geval anders moe. Omdat het toch erg donker is op de boot en er verder niets te beleven valt dan beestjes gadeslaan en muggen van je afslaan, gaan we vroeg naar ons bedje. </p>

Dag 12 is nog niet helemaal af. Na al het shoppen, laat ik mij eens lekker verwennen en bestel een full-body-massage. En dat betekent een volledige lichaams massage inclusief de voorkant. Waar in Nederland de buik en de borsten worden overgeslagen, gaan ze hier onder de massagehanden. Een jong meisje is ruim een uur met mij bezig en zij is niet zuinig met de Ayurvedi olie. Haar handen zijn fijn en zacht en ik laat het heerlijk op mij inwerken. Ik mag niets zelf doen, zelfs de olie na afloop van mijn lijf afhalen doet zij voor mij. Ze heeft dan ook veel ervaring, want ze doet zo 6 massages per dag.

‘s Avonds voor het eten hul ik mij helemaal in het Indisch. Een lange donderblauwe met turquoise rok van crepekatoen en glitter-glitter, daarboven een donderblauwe blouse die ik er vanmiddag bij gekocht heb. Daarbij nog bling bling teenslippertjes, ook vanmiddag aangeschaft,  en mijn nieuwe zilveren armband. Helemaal leuk! Ik krijg in ieder geval genoeg complimentjes. Dacht ik gisteren nog dat ik teveel geld gewisseld had, ik denk nu (of dat weet ik eigenlijk wel zeker) dat ik nog moet wisselen, anders red ik het eind van de reis niet.

Na de jungle wordt het tijd voor weer iets anders. Vandaag reizen we af naar de kust, naar Kovalam, een lange weg voordat we daar zijn. We moeten eerst de bergen weer uit en dan naar de kust. Alles bij elkaar rijden we vandaag 260 km. We maken wel de nodige stops, maar uiteindelijk zitten wij 8 uur in de bus. Best heavy. We lunchen gezamenlijk in een typisch Indisch restaurant. Krijgen rijst met prutjes en sausjes en het smaakt bijzonder lekker. Het gaat wonder boven wonder nog steeds goed met onze magen en darmen. Alleen Ans haar spijsverteringsgestel is een beetje van slag, maar ja, zij is dan ook het reizen in India gewend, ze is hier pas voor de vierde keer. En een echte reiziger heeft daar ietsvoor bij zich, maar zij dus niet.
Het is 17.00 u geweest als we in ons hotel aankomen. De bus kan niet bij de hoofdingang komen en zet ons aan de achterkant af. Dat betekent over het strand, en dan klimmen langs een pad naar de achterpoort van het hotelcomplex. Leuke huisjes op een mooi aangelegd terrein, alleen zijn ze nog volop aan het bouwen. Je kunt merken dat het in deze kustplaats toeristischer is. Tot dusver zijn wij nog niet zoveel buitenlanders tegen gekomen. Het is nog het voorseizoen, en er is sowieso nog niet veel toerisme hier. Dat is wel weer leuk. Maar in dit plaatsje dus wel. Je merkt het bijvoorbeeld aan de restaurants, die groter zijn, meer inspelen op de toerist en vlotte muziek draaien. Het eten is goed en na afloop laten we ons in riksja’s naar het hotel rijden. Dit is wel iets om, maar we hoeven het gelukkig niet te lopen.
Vanochtend om 9 u afgesproken om met elkaar te gaan ontbijten. We zijn met zessen en zoeken het restaurant van gisteren weer op. Ik ben de jam en ei al beu en bestel een toast met chocoladepasta, weer eens wat anders. Hierna gaan we de winkeltjes afstruinen. Ieder voor zich, want we hebben allemaal een andere smaak. Om 13.00 u spreken we weer af voor een gezamenlijke lunch. Ik ga op zoek naar een leuke zilveren armband. Na vijf winkeltjes en genoeg afdingen, vind ik er xe9xe9n naar mijn zin. Ik kan natuurlijk niet naar huis vertrekken zonder Indische armband. Uit elk land heb ik er wel minstens xe9xe9n. Ook nog een teenring gekocht, indien nodig kan ik daarmee laten zien dat ik getrouwd ben. Tenminste in India dragen alleen getrouwde vrouwen deze. Ik vind ze gewoon mooi. Het wordt ondertussen bloedje heet, dus ik ga afkoelen aan ons zwembad. De rest zit er waarschijnlijk al.

Zo, zal weer eens wat schrijven, anders ben ik dadelijk de tel kwijt. Ik maak ook zoveel mee, dat het nauwelijks te bevatten is. Ik wil natuurlijk ook alles meemaken. Ben per slot van rekening maar xe9xe9n keer in Zuid India. Er is nog zoveel moois op de wereld. In Madurai bezoeken we weer enkele tempels en het blijft leuk; de bedrijvigheid, de mensen. Ze blijven lachen, net als wij. Van Madurai uit reizen we middels een lange busreis naar  Peryvar.  Onderweg bezoeken we een steenfabriekje. Dat wil zeggen een huis met enkele ‘bijgebouwtjes’ waar op de grond met de hand de stenen worden gemaakt. Twee vrouwen doen het maatwerk, via een mal maken ze vier stenen tegelijk. De mannen doen het zware werk, cement maken en aanvoeren. Er komt een Indisch vrouwtje langs, dat een koe aan het uitlaten is, tenminste daar lijkt het op want de koe heeft een touw om haar nek en de vrouw houdt dit vast en loopt ermee. Terwijl alle andere koeien gewoon loslopen. Of het nu in de wei is, langs de kant van de weg of gewoon midden op straat. Het maakt niet uit. En ze gaan echt niet aan de kant als jij er aan komt rijden, zelfs niet voor onze bus. We komen ook nog langs een wasplaats bij een rivier. Zelfs de mannen helpen mee de was te wassen. Er wordt er stevig op losgeslagen met de kleding. De was wordt gedroogd, maar nog net niet gestreken. Het plaatsje Thedakky is weer een verademing na de dagen tussen de bedrijvige mensen. We komen laat in de middag aan, lummelen wat, douchen en gaan daarna eten in het hotel. Het eten is uitstekend.
Dag 10 is het vroeg dag. We vertrekken om 7.00 u voor een junglewandeling in het Periyar Nationaal park. We krijgen extra ‘kniesokken’ aan tegen de bloedzuigers en gaan dan in twee kleine groepjes van vijf man op pad. We zien niet veel beesten, maar het uitzicht is fantastisch. Wat groen is groen. Het is bloedheet, dat wel, maar beter dan het weer dat we in de middag krijgen. We zien verse olifantendrollen, maar geen olifant, tenminste niet van dichtbij. We zien bizonsporen en weliswaar een luipaardspoor, maar gelukkig geen luipaard van dichtbij. Er zitten ook maar 40 tijgers en 100 olifanten in heel het gebied, en de kans is erg klein er een tijger te zien. We zien wel een olifant ver op een berg. Het idee is leuk. We gaan weer via het bamboevlot over de rivier terug naar het beginpunt. Daar worden we verwelkomd door grijze apen, klein ras. Het is net of ik in Apenheul ben, alleen dit is echter. Er zit vlakbij een volwassen aap en als hij van een auto terugschiet, zoekt ie zijn heil bij mij. Hij vindt het bij mij duidelijk veiliger, maar ik weet niet of ik dat ook zo vind. We zitten elkaar aan te kijken, en ik zou wel eens willen weten wat hij denkt.
‘s Middags staat er een boottocht op de planning, maar omdat het weer niet meezit, het stortregent, willen wij dit eigenlijk uitstellen tot later in de middag, of anders helemaal niet. Echter, de boottocht  is al betaald, dus wij, echte Hollanders gaan dan toch maar mee. We zien toch nog genoeg vogels, enkele reexebn en bizons. En gelukkig, de boot is overdekt.
‘s Avonds gaan we eten bij de coffee inn, een leuk gezellig restaurant waar ‘ het bereiden van goed eten, tijd kost’ zoals ze zelf al op de menukaart zetten en aan de muur hangt. Nou, dat is niets teveel gezegd. We wachten maar liefst twee uur op ons eten. Mijn honger is eigenlijk al over en ik ga uiteindelijk met een volle maag te bed. Maar we hebben wederom veel lol gehad. Je moet ergens je avond mee volmaken.

De bus vertrekt om 7.00 u. Het wordt weer een lange reisdag met de nodige stops. We leggen vandaag ong. 200 km af. In totaal zullen we deze reis ong. 1400 km afleggen. We bezoeken de grootste tempel van India, de Sri Ranganathaswamytempel in Tiruchirappalli op een terrein van 250 ha., gewijd aan Vishnu, xe9xe9n van de drie goden. Het complex bestaat uit 7 tempelgangen waarvan wij in de middelste drie niet mogen komen als niet-Hindoe zijnde. We zijn toch genoeg, want het is een dorp op zich. Er wordt vanalles ondernomen. Zo zien we een ritueel waarbij een klein jochie zich moet opofferen ten behoeve van de familie. Hij is al kaalgeschoren, heeft geel krijt op zijn hoofd of wat dat dan ook moge zijn. Nu worden er nog gaatjes in zijn oren geprikt en hij vindt dit niet leuk. We mogen foto’s maken. De mensen hebben er sowieso geen problemen mee dat wij ze fotograferen. Ze vragen er zelfs om. Maar wat ze niet vragen is of wij de foto’s naar hen willen opsturen, dat vind ik dan weer vreemd. Hoezo Nederland dichtbevolkt? Ik heb nog nooit zoveel mensen bij elkaar gezien als de laatste week. Wat een mierenhoop. Ze zeggen wel eens ‘het ziet er zwart van de mensen’, nou hier wel in ieder geval. In deze plaats bezoeken wij ook nog het fort op een 83 m hoge rots. De weg er naar toe loopt langs vele kraampjes en winkeltjes. Je wordt bovendien van alle kanten aangesproken door kleine handelaren die je kettinkjes, armbanden, bloemenkransen etc etc willen verkopen. En of je nu reageert of niet ze blijven je volgen. Mocht je van xe9xe9n iets willen kopen dan heb je er zo 10 om je heen staan. En zie ze dan maar eens weg te krijgen, dan moet je stevig in je schoenen staan en net doen of je gek bent. Het pad naar het fort boven voert langs 437 treden. Het eerste stuk gaat nog goed dat gaat binnendoor, maar zodra de trap buiten ligt, moeten we met onze blote voeten over de door de zon gebakken stenen. Niet te harden wat een hitte aan je voetzolen. Het laatste stuk is het ergste, maar er is gelukkig een reepje schaduw aan onze kant waar we op kunnen lopen, dat scheelt wel. We worden door de bevolking aangekeken en uitgelachen, maar dat kan ons niet schelen. Het is anders echt niet te doen. Boven hebben we een prachtig uitzicht.

We gaan lunchen in een sjiek restaurant in een hotel waar we weer met mes en vork mogen eten. De menukaart is erg uitgebreid en mijn keus valt op cashewnoten met groenten en rijst. Ik zowaar een vegetarier geworden. Ik ben sowieso een groentenboer, maar hier heb je toch het meeste keus uit groeten. Of kip eventueel. India is over het algemeen een vegetarisch land. Ik besluit nu al om vanavond niet meer te eten. Het restaurant ligt, toeval of niet, aan de Mc Donaldstreet.

Vanaf hier is het nog maar max. 4 uur rijden naar Madurai. Onderweg hebben we nog een oponthoud omdat er minister langskomt. We moeten hiervoor van de weg en wachten 15 min. voordat hij voorbij komt met zijn hele gevolg. Een stuk op 10-15 auto’s. Een beetje laat, tegen half 9, komen we in ons hotel aan. Wederom een luxe. Ik ga douchen en een beetje internetten en dan is de dag alweer om.